
Strzały słowiańskie-tarczowe
Wiosna już na dworze, aż nabiera się chęci do szycia z łuku. Wraz z wiosną zaświtało mi zrobienie strzał słowiańskich z przeznaczeniem do strzelania w tarczę.

Wiosna już na dworze, aż nabiera się chęci do szycia z łuku. Wraz z wiosną zaświtało mi zrobienie strzał słowiańskich z przeznaczeniem do strzelania w tarczę.

W minionym lecie zakupiłem ciekawy grot o kształcie księżyca. Postanowiłem go w końcu osadzić na odpowiednim promieniu. Po przemyśleniach stworzyłem strzałę wczesnośredniowieczną o zwężonej końcówce promienia. Strzałą tnąca lub przecinająca wymagała od łucznika nie lada zdolności

Strzała bojowa mongołów była dla mnie tematem owianym tajemnicą. Postanowiłem strzałę tę zbadać i opracować według historycznych źródeł. Zdobyte materiały, zdjęcia, szkice doprowadziły mnie w końcu do finału zrekonstruowania tych unikatowych strzał. Na początek wykonałem tylko jedną strzałę, a to z powodu braku grotów.

Dziś prezentuje strzałę datowaną na 1500 rok p.n.e. Strzała łowna z bardzo ciekawym długim rogowym grotem. Oryginał grotu znaleziono na terenie Litwy. Miał długość 165 mm i średnicę maksymalną 9 mm. Niestety mój grot jest krótszy o 3 cm z tego względu, że nie udało mi się zdobyć odpowiedniego materiału. Róg taki musi mieć gęstą strukturę bez tzw. warstwy gąbczastej, która osłabia mocno grot.

Nowo zrobiony zestaw strzał mongolskich wzorowanych na XII-XIII wieku. Są to lekkie strzały łowne o mało spotykanych grotach rogowych pochodzących z centralnej Azji. Groty charakteryzują się prostotą wykonania i dużymi rozmiarami. Zapewne te większe miały trafiać w duże zwierzęta, ewentualnie w nie uzbrojonych ludzi.

Strzały do połowu ryb charakteryzowały się przede wszystkim zastosowaniem w nich grotów typu oścień. Groty ościenie mogły być wykonane z kości lub żelaza. Stosowano różne kształty.

Średniowieczne strzały bojowe charakteryzowały się prostym promieniem. Zrezygnowano z wcześniej zawężanej strzale ku osadzie na rzecz prostego promienia. To ułatwienie w wytwarzaniu strzały było możliwe dzięki zastosowaniu wprowadzeniu powszechnego spinowania strzał. Spinowanie to badanie giętkości strzały. Odpowiednio sprężyste strzały były dopasowywane do mocy łuku.

Strzała gwiżdżąca (nazywana strzałą sygnałową) służyła do dźwiękowego przekazywania instrukcji podczas walki. Oddziały wojskowe po usłyszeniu sygnału ze strzały gwiżdżącej wykonywały przypisany im przed bitwą rozkaz. Strzał takich było bardzo mało. Łucznicy posiadający je musieli przebywać blisko swojego dowódcy by móc szybko reagować na rozkaz do wystrzału. Znane też były przypadki używania strzał gwiżdżących do płoszenia koni przeciwnika.
Wychodząc z ram artefaktów historycznych postanowiłem wejść w historię eksperymentalną. Ostatnie poszukiwania moich przyjaciół, którzy odkryli prawdopodobnie kamienny posąg jednego z bóstw słowiańskich na Pomorzu (koło grodziska na Bytyniu), spowodowało

Nudząc się w domu i mając wolne wieczory postanowiłem zrekonstruować zestaw strzał skandynawskich (przeciwpancernych 😉 ). Zakupione wcześniej kute groty bojowe doczekały się swojego przeznaczenia. Promień strzały został zeszlifowany ku osadzie, a gęsie lotki zostały naklejone na ciepły dziegieć. Dodatkowa oplotka zapewni lotkom wytrzymałość. Co do grotu, to został on wpuszczony w promień i usztywniony owijką z drutu miedzianego. Te ciekawe groty służyły do przebijania pancerzy ciężko opancerzonych wojowników. Zapewne celami takich strzał byli między innymi wojownicy Pomorscy…
